ایستادی روبروم

گفتی:خداحافظ

هیچی نگفتم

گفتی:می دونی که ...باید برم

هیچی نگفتم

گفتی:متاسفم ...ولی...میدونی که

هیچی نگفتم

گفتی:مواظب خودت باش

هه...هیچی نگفتم

دست تکون دادی و پشتت رو به من کردی و رفتی

رفتی...

رفتی...

اونقدر ازم دور شدی و رفتی که دیگه ندیدمت

رفتی...

رفتی...

ساعتها ایستادم

تنها

و روزها و ماهها و سالها

تنها

و تو هنوز می رفتی

.

.

.

ایستاده بودم هنوز

صدات از پشت سرم اومد

پشت سر

گفتی سلام

هیچ نگفتم

گفتی:سلام...من برگشتم...آخه...می دونی که

هیچی نگفتم

فقط صدایی در درونم می گفت

زمین...گرد است

 

دل من چه خردسال است

 ساده مینگرد

 ساده میخندد

 ساده میپوشد

دل من از تبار دیوار های كاه گليست

 ساده می افتد

 ساده میشکند

 ساده میمیرد

 دل من

 تنها

 سخت میگرید...

 

 

آخرای ِ فصــــــــل ِ پاییز

 یه درخت ِ پیر و تنهـــا

 تنها برگی روی شا خه اش

  مونده بود میـــــــــون ِ برگا

 

   یه شبی درخت به برگ گفت

 کاش بمونی تو کنـــــــــارم

آخه من میـــــــــون ِ برگا

 فقط تنهــــــا تو را دارم

 

وقتی برگ درختو می دید

 داره از غصه می میره

 با خــــــدا رازو نیاز کرد

اونو از درخت نـــــــــگیره

 

 با دلی خـــورد و شکستـــــه

 گفت نذار از اون جــــدا شم

 ای خــــــدا کاری بکن که

تا بهــــــار همین جا باشم

 

برگ تو خـــلوت شبونـــه

 از دلش با خدا مـــی گفت

غافل از این که یه گوشـــه

باد همه حرفاشو می شنـُـفـت

 

 باد اومــــد، با خنده ای گفت

 آخه این حرفـــــــا کـــــدومه

با هجوم ِمن رو شاخـــــه

 عمر ِهر دو تون تمومـــه

 

یه دفعه باد خیلی خشمگین

 با یه قدرتــــــــی فراوون

 سیلی زد به برگ و شاخه

 تا بگیره از درخت جــــــون

 

 ولی برگ مثل یه کوهــــــی

به درخت چسبیـد و چسبیــد

 تا که باد رفت پیش ِ بارون

 بارونم قصــــــه رو فهمید

 

بارون گفت با رعدو برقم

 می سوزونمش تا ریشــــه

 تا که آثــــــــــــاری نمونه

 دیـــگه از درخت و بیشــــه

 

 ولــــــــــــی بارونم مثل باد

 توی این بازی شکست خورد

 به جــایی رسید که بارون

آرزو می کرد که می مرد 

        برگ نیـُُفتاد و نیـُُفتاد               

                آخه این خواست ِ خدا بود             

هر کی زندگیشو بــــاخته 

 دلش از خـــدا جــــدا بود